Bu yazının bir benzerini çok kısıtlı sayıda insanın erişimi olan bir yerde de yazmıştım. Ancak kopyala&yapıştır yok, düşüncelerim değişmediğinden aynı şeyleri yeniden yazıyorum haliyle...

Hayatımda iki tip insanla karşılaşıyorum veya iki tip insandan biri oluyorum.

Birinci tip, bir şeyi "yapacağım" dediği zaman yapan insanlar. Ama zamanında ve kimsenin ona görevini hatırlatmadan yapan insanlar. Sorumluluğunun farkında olanlar. Yerine getirmediği sözlerin başkalarını ne kadar zor durumda bırakacağının bilincinde olanlar. Bu kişileri seviyorum. Böyle adamlar(veya kadınlar) ile çalışmak benim için onurdur.

İkinci tip, bir şeyi "yapacağım" dediği halde sorumlu olduğu kişiyi sürüncemede bırakan, acaba yaptı mı yapmadı mı oldu mu olmadı mı diye ıstırap çektiren insanlar. Sorumluluğunun farkında olmayanlar. Onların sorumsuzluğu yüzünden diğer insanlar hep sıkıntı çektiler. Çekeceklerdir de.

Bu yazıda çizgiyi böylece ortadan çektiğime göre, birinci tip insanların başka iyi yönlerinden de bahsedeyim. İnisiyatif alırlar. Evet, sorumluluklarının bilincinde oldukları için, "acaba ne yapabilirim" diye sürekli uğraşırlar. Sizin onlara ne yapacağını söylemeniz gerekmez.

Burada bir şeyi itiraf etmek için yazıyorum. Ben gitgide ikinci tip insanın hareketlerine benzer hareketler yapmaya başlıyorum. Sorumsuz, inisiyatif almayan, aynı halde bıraksan bir elli sene daha duracak bir "insan müsveddesi" halini alıyorum. Umarım, bu durumdan kurtuluşum mümkün olduğu kadar kısa olur.

Not : Bu yazı 1 Nisan şakası değildir.

Not.Not : Sadece siyah veya beyaz yok. Gri tonlar da var elbette, bir insan illa #000000 veya #ffffff olamaz. Çeşitli konularda değişik tepkiler verir farklı önem dereceleri atfederler konuya.